Je zou zeggen ‘dat is onzin’, en toch komt het voor. Een tijdje geleden sprak ik een oud-collega waarmee ik een aantal jaren een werkkamer deelde in een kantoor op een industriegebied. We zouden elkaar even zakelijk bijpraten. 

Dyslexieprotocol

Vanzelfsprekend informeer je dan ook naar de kinderen. Eén van haar kinderen had grote moeite op de basisschool toen we nog ‘roommates’ waren. Ze vertelde dat het in de loop van de tijd alleen maar moeilijker was geworden. Gaandeweg haar verhaal bleek dat haar kind ernstig leesblind was, maar dat de basisschool dat niet had ontdekt, ofschoon er standaard protocollen zijn om dyslexie te onderkennen en vroegtijdig door te verwijzen. De school had het dyslexieprotocol niet gebruikt en het kind laten doubleren omdat het niet mee kwam met de rest van de klasgenootjes. Na nog een jaar tobben besloten de ouders van basisschool te wisselen en binnen een half jaar was EED (ernstige enkelvoudige dyslexie) aangetoond en kon het kind worden doorverwezen.

Van stepped care naar matched care

Helaas is dit kind de dupe geworden van het feit dat de gemeente, de school en de zorgaanbieders niet vroegtijdig hebben geanticipeerd op de veranderingen in de Jeugdzorg. Oftewel, ze hadden samen afspraken moeten maken over hoe de keten rondom dyslexie-zorg sluitend gemaakt kan worden. Daadwerkelijk gebruik van het dyslexie-protocol levert al binnen een half jaar zicht op de aandoening bij kinderen en welke acties verder noodzakelijk zijn. Dat heet in het rapport van de Transitie Autoriteit Jeugd ‘van stepped care naar matched care’.

Mijns inziens valt er dus tamelijk eenvoudig veel winst voor kinderen te behalen door gebruik te maken van de middelen die al voorhanden zijn. Dat had dit kind twee heel vervelende jaren bespaard!

– Anneke Ros